Elisa
Elisa is al van kleins af aan een halve jongen. Haar hobby's zijn karate en lezen. Zij getuigt hoe ook niet-transgendere jongeren met normen van mannelijkheid en vrouwelijkheid worden geconfronteerd.
Un garçon manqué
"Ik ben min of meer tussen jongens opgegroeid: mijn broer, mijn neef en een goede vriend van de familie. Met hen heb ik het meeste opgetrokken. Van karakter ben ik zelf ook een halve jongen. Ik vond het vroeger even leuk om met barbies te spelen als met autootjes. De kleur roze vind ik afschuwelijk voor mezelf. Jurken en rokken vind ik echt niet leuk om te dragen. Ik ben joods en als ik naar de synagoge ga dan draag ik wel een jurk omdat dat moet, dat doe ik uit respect voor het geloof. De twee halskettingen die ik draag hebben een betekenis: deze ketting heb ik van één van mijn beste vrienden gekregen en deze heb ik gekocht op vakantie. Het is een herinnering aan mijn moeder. Ik zal nooit juwelen dragen als ze geen symbolische betekenis hebben. Verder draag ik nooit make-up. Make-up kan je gezicht verwoesten na verloop van tijd. Als je jezelf goed voelt, waarom zou je dan make-up dragen? Waarom jezelf verbergen? Het is net een masker voor mij".
Elisa merkt dat jongens haar anders behandelen dan een jongen. "Als ik aan het stoeien ben met de jongens, beginnen ze opeens heel zacht te vechten. Dat vind ik zo oneerlijk! Ik moet ze dan een paar kloppen geven voor ze normaal beginnen te doen tegenover mij. Sommige jongens zijn bang van mij. Het is wel grappig om hun gezicht te zien, haha".
Elisa twijfelt echter niet aan haar genderidentiteit. "Ik bén een meisje. Sommige van mijn karaktertrekken zijn misschien toepasselijk voor een jongen, maar ik ben een meisje. Daarover is geen twijfel mogelijk. Omdat ik toevallig geen juwelen of make-up draag, ben ik niet minder een meisje dan iemand in jurk met veel make-up en juwelen. Ik ben evenveel waard maar ik ben gewoon anders. Iedereen heeft zijn eigen karakter, iedereen is anders, dus waarom zou ik mezelf niet mogen zijn?". Elisa houdt wel van de Franse term 'un garçon manqué'. "Dat betekent eigenlijk een 'halve jongen', maar dat is absoluut niet negatief, het is echt een positieve term".
Leve de broek
Elisa heeft niet het gevoel dat ze in haar klas anders bekeken wordt. "Vorig jaar was er een homojongen in mijn klas die zich heel meisjesachtig gedroeg. En die werd gewoon geaccepteerd. Enkele mensen vonden hem niet tof maar dat was wegens zijn karakter. Ikzelf ben heel erg verlegen in de klas, dus eigenlijk val ik niet op. Iedereen accepteert mij zoals ik ben. Op mijn school zit er in de vijfdes een jongen die graag lange jurken draagt tot op zijn enkels, hij vindt dat mooi. En dat mag op school. Net als piercings en haarkleuren, dat is geen probleem".
Toch vallen er soms opmerkingen. "Er zijn wel meisjes in mijn klas die me zeggen dat ik eens wat make-up moet dragen en rokken aandoen, maar ik ben zoals ik ben. Ik zal niet veranderen omdat iemand anders wil dat ik anders word. Er zijn al verschillende meisjes geweest die geprobeerd hebben mij te veranderen. Die proberen mij dan jurken en rokken aan te smeren. Daar kan ik echt niet tegen, ik houd er niet van. Ik ben één keer met hen gaan shoppen en dat doe ik nooit meer. Ik heb toen kleren gekocht die ik helemaal niet tof vind en die helemaal mijn stijl niet zijn. Ik deed het alleen maar om van hun gezeur af te zijn".
Ook Elisa's vader probeert haar soms te overtuigen om jurken of rokken te dragen. "De jurken en rokken die ik in mijn kast heb, hangen daar omdat ik verplicht was van mijn vader om die te kopen". Op familiefeesten draagt Elisa wat ze wil. "Een jurk of een rok zijn voor mij verkleedkleren. Dus als ik zin heb om mij te verkleden, dan doe ik die aan. Ik heb één of twee truien die uit de meisjesafdeling komen en die draag ik wel om dat ik die leuk vind". Kleren koopt Elisa meestal op de jongensafdeling. "Ik haat shoppen, ik heb daar echt een hekel aan. Net als mijn moeder trouwens, dus dat is wel goed. Ik sta meestal gewoon te dromen in een klerenwinkel, mijn moeder moet me dan altijd aanporren om kleren te zoeken. Ik ben eigenlijk heel gemakkelijk in kleren kiezen. Mijn lievelingskleur is zwart, ik draag meestal gewoon een zwarte T-shirt en een zwarte broek. Ook als ik uitga, draag ik gewoon een zwarte T-shirt en broek". Toch is dat niet altijd zo geweest. "Vroeger was ik dol op jurken en toen was ik ook jongensachtig. Ik klom in bomen en speelde met jongens. En ik hield van poppen! Mijn moeder, tante en grootmoeder hadden dat ook toen ze klein waren. Het is een echte familietrek!".
Tegen onrecht
"Ik ben altijd zo geweest. Wanneer je een kind zo ziet vanaf de geboorte, dan accepteer je dat ook wanneer die een tiener is. Zo denk ik erover. Tot nu toe heb ik enkel relaties met jongens gehad. Ik begin enkel een relatie als ze mij accepteren zoals ik ben. Ook vrienden moeten me accepteren zoals ik ben. Naast die jongensachtige en wilde kant van mij, ben ik ook overbezorgd, en probeer ik zo veel mogelijk mensen te helpen. Sommige mensen zeggen dat ik té lief ben. Ik heb die twee kanten in mij. Onder mijn vrienden zijn zowel jongens als meisjes, met elk hun eigen karakter. Ze zijn heel verschillend van elkaar. Je zou niet denken dat die met dezelfde persoon bevriend zijn".
Elisa heeft een sterk karakter. "Op de lagere school werd ik vijf jaar lang gepest en dat laat zijn sporen na. Ik sta nu veel beter in mijn schoenen dan een paar jaar geleden, maar ik ben niet superzeker. Maar als het gaat over mezelf zijn, dat ga ik nooit veranderen omdat één of andere idioot wil dat ik zoals de rest van de wereld word. Soms zijn er kinderen die idiote opmerkingen maken. Zo heb ik al een paar keer 'manwijf' gehoord of 'men in black' of zo van die dingen. Ik vind dat iedereen uniek mag zijn. Eigenlijk vind ik het spijtig dat sommige mensen zichzelf niet zijn en dat ze zoals andere mensen proberen te worden. Misschien zal ik ooit vrouwelijk worden, ik weet het niet, we zullen wel zien.
Over transgender en transseksualiteit heeft Elisa nog niet veel gehoord. Wel heeft ze er al wat over gelezen. "Omdat ik zelf ook een dubbel karakter ben, een halve jongen en een half meisje, zou ik misschien mezelf wel herkennen in verhalen van transgender mensen, maar dat hangt ook van de persoon zelf af. Maar echt een jongen willen zijn … Misschien dat ik daar ooit wel eens aan dacht, maar nu absoluut niet. Ik wil gezien worden voor wie ik ben. Ik ben een meisje dus zie me maar als een meisje".
Elisa noemt zichzelf een feministe. "Als er een probleem is tussen een jongen of een meisje, dan verdedig ik meteen het meisje. Of als iemand zegt dat een meisje iets niet kan, zeg ik altijd meteen 'en waarom niet?'. Ik kan niet tegen onrecht. Op zeer jonge leeftijd had ik al door dat jongens veel meer leuke dingen mochten dan meisjes. Eén van mijn vaste uitspraken was "ce n'est pas juste'. (het is niet eerlijk). Ik zou echt willen dat mensen elkaar als gelijke behandelen en niet als minder of meer. Jongens en meisjes zijn fysiek wel anders, maar ze worden ook door hun ouders gedwongen om 'echt meisje' of 'echt jongen' te zijn. Een meisje krijgt een barbiepop, een jongen een speelgoedauto. Ik denk dat zulke vooroordelen over jongens en meisjes ook een grote invloed hebben op het karakter van een persoon. De menselijke natuur probeert kinderen tot zijn of haar sekse op te leiden". Dat wil Elisa later anders aanpakken. "Als ik kinderen krijg, wat ik hoop, dan wil ik proberen ze zo gelijk mogelijk te behandelen. Ik zal hen bijvoorbeeld hetzelfde speelgoed geven. Net zoals mijn broer en ik. Wij hebben ook dezelfde opvoeding gekregen, en toch hebben wij heel verschillende karakters".
